ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

5 καταχωρίσεις / 0 new
Τελευταία δημοσίευση
christos
Εικόνα christos
ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η Δημοκρατία

Αν ανατρέξουμε στην ετυμολογία του όρου, θα δούμε ότι η λέξη δημοκρατία προέρχεται από τις λέξεις δήμος και κρατώ. Δημοκρατία επομένως είναι εκείνο το πολίτευμα που η εξουσία βρίσκεται στα χέρια του δήμου.
Μητέρα της Δημοκρατίας θεωρείται η Ελλάδα, και για αυτό το λόγο θα ανατρέξουμε στην αρχαία Ελλάδα, για να δούμε πώς εννοούσαν οι πρόγονοί μας το δημοκρατικό πολίτευμα. Φυσικά, η δημοκρατία και στην αρχαία Ελλάδα πέρασε από διάφορα στάδια. Εμείς όμως θα πάμε στην εποχή εκείνη που η δημοκρατία φτάνει στην ακμή της, σε εκείνη την εποχή που πολλοί ύμνησαν, και που ακόμη και σήμερα αποτελεί πρότυπο για τα δημοκρατικά κράτη, στο χρυσό αιώνα του Περικλή.

Είναι πραγματικά πολλοί εκείνοι που έγραψαν για το δημοκρατικό πολίτευμα της εποχής του Περικλή, αλλά ίσως ο πιο χαρακτηριστικός από όλους, εκείνος που πραγματικά υπήρξε ένας εραστής της δημοκρατίας και θαυμαστής της προσωπικότητας του Περικλή, είναι ο Θουκυδίδης. Ο Επιτάφιός του, είναι φαινομενικά αφιερωμένος στους νεκρούς του πρώτου έτους του Πελοποννησιακού πολέμου, στην πραγματικότητα όμως είναι ένας ύμνος στη δημοκρατία της Αθήνας. Ο ίδιος βέβαια ο ιστορικός, σκιαγραφώντας το πορτρέτο του Περικλή, λέει ότι δημοκρατία λεγόταν βέβαια το πολίτευμα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν η εξουσία του πρώτου άντρα της πόλης, του Περικλή. Εκείνου που αγαπούσε πολύ την Αθήνα και που φρόντιζε να την οδηγεί πάντα στο σωστό δρόμο, ακόμη κι αν χρειαζόταν για αυτό να πει στους συμπολίτες του πράγματα που δεν τους άρεσαν και που δεν ήθελαν να ακούσουν. Γιατί τον Περικλή, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει με κάθε καλό πολιτικό, δεν τον ενδιέφερε, όπως λέει ο ιστορικός, να κολακεύει το πλήθος, αλλά να υπηρετήσει όσο πιο σωστά μπορούσε την πατρίδα του. Ήταν πραγματικά ένας χαρισματικός ηγέτης, που ήξερε το σωστό και μπορούσε να πείσει το λαό της Αθήνας για αυτό.

Ο Περικλής, διαθέτοντας την επιβολή που αντλούσε από το κύρος του και την πνευματική του υπεροχή και επειδή είχε αποδειχτεί αναμφισβήτητα εντελώς αδωροδόκητος, κρατούσε χωρίς καταναγκασμό το λαό στην εξουσία του δεν ήταν το πλήθος που του επέβαλε τις αποφάσεις, αλλά περισσότερο αυτός το καθοδηγούσε. Και αυτό, γιατί η πολιτική του δύναμη δεν προερχόταν από άπρεπες πηγές, ώστε να νιώθει την ανάγκη να τους μιλά κολακευτικά, αλλά το κύρος του τού έδινε τη δυνατότητα να λέει σε ορισμένα θέματα τα αντίθετα, ώστε να προκαλεί την οργή τους. Έτσι, όποτε αντιλαμβανόταν ότι από υπερβολική αλαζονεία που δεν ταίριαζε στην περίπτωση έδειχναν θρασύτητα, με τις δημηγορίες του τους τιθάσευε ώστε να φοβηθούν. Κι όταν πάλι τους έπιανε παράλογος φόβος, αναστήλωνε ξανά το ηθικό τους. Λοιπόν, το όνομα του πολιτεύματος ήταν βέβαια δημοκρατία, όμως την εξουσία στην πραγματικότητα ασκούσε ο πιο άξιος πολίτης.

Βασικές αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος της αρχαίας Ελλάδας ήταν η ισονομία, η αξιοκρατία, η ελευθερία λόγου. Και πάνω από όλα σε εκείνο το δημοκρατικό πολίτευμα έμπαινε το κοινό καλό. Γνήσιο δημοκρατικό πολίτευμα είναι εκείνο που βάζει πάνω από το ατομικό το κοινό καλό και συγχρόνως δίνει τη δυνατότητα στο άτομο να αναπτυχθεί και να ευημερήσει.

Όλοι οι πολίτες ήταν ίσοι απέναντι στους νόμους. Όλοι είχαν τα ίδια δικαιώματα, αλλά και όλοι είχαν την ύψιστη υποχρέωση να τιμούν και να σέβονται τους νόμους. Γιατί μέλημα του νόμου είναι η διασφάλιση του κοινού συμφέροντος. Οι νόμοι είναι δίκαιοι και για αυτό οι πολίτες τηρούν αυτούς τους νόμους, όχι από το φόβο της ποινής, αλλά από σεβασμό και απέναντι σε αυτούς που κάθε φορά βρίσκονται στην εξουσία και απέναντι στους νόμους, τόσο τους γραπτούς όσο και τους άγραφους, και κυρίως, όπως λέει ο Θουκυδίδης, απέναντι σε εκείνους τους νόμους που έχουν θεσπιστεί για την προστασία των αδικημένων. Πρώτος υπηρέτης των νόμων οφείλει να είναι ο κυβερνήτης της πόλης.

Ο Αριστοτέλης, στα Πολιτικά του, αναφερόμενος στα είδη της δημοκρατίας, λέει ότι υπάρχει μια μορφή δημοκρατίας, στην οποία υπέρτατη αρχή είναι ο νόμος, ενώ σε άλλο είδος, υπέρτατη αρχή είναι ο λαός. Σχετικά με αυτό το δεύτερο είδος αναφέρει: «είναι η περίπτωση κατά την οποία τα ψηφίσματα έχουν μεγαλύτερη ισχύ από το νόμο αυτό συμβαίνει στην πόλη όταν υπάρχουν και δρουν δημαγωγοί. Στις δημοκρατικές πόλεις που κυβερνιούνται κατά το νόμο, δεν κάνει ποτέ την εμφάνισή του ο δημαγωγός, αλλα είναι οι άριστοι πολίτες που έχουν την πρωτοκαθεδρία. Οι δημαγωγοί κάνουν την εμφάνισή τους εκεί όπου οι νόμοι δεν αποτελούν την υπέρτατη αρχή».

Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να αναλάβουν αξιώματα, χωρίς να παίζει ρόλο η κοινωνική τους καταγωγή ή η οικονομική τους κατάσταση. Αυτή η αρχή βέβαια συνδέεται πολύ στενά με την αρχή της αξιοκρατίας. Ο καθένας πολίτης έχει τη θέση εκείνη που του αρμόζει μέσα σε μια δημοκρατική πολιτεία. Ολόκληρη η πολιτεία μπορεί να λειτουργεί σωστά, αν βρίσκεται ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Άλλη βασική αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι η ελευθερία λόγου. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν για τα δηλώσουν αυτή την έννοια τις λέξεις ισηγορία και παρρησία. Ο Ισοκράτης στο λόγο του «Περί Ειρήνης», που είναι γραμμένος σε μια εποχή που το δημοκρατικό πολίτευμα μαστίζεται από τους δημαγωγούς και βρίσκεται στην παρακμή του, κατηγορεί τους Αθηναίους γιατί έχουν μεν ισηγορία αλλά δεν υπάρχει παρρησία. Ισηγορία είναι το δικαίωμα που έχουν όλοι οι πολίτες να αγορεύσουν, να μιλήσουν στην Εκκλησία του Δήμου. Η παρρησία όμως είναι κάτι παραπάνω από την ισηγορία. Παρρησία είναι το δικαίωμα του πολίτη να μπορεί όχι απλώς να έχει το λόγο, αλλά να εκφράσει τη γνώμη του ελεύθερα, ακόμη και αν αυτή δεν είναι σύμφωνη με τη γνώμη των άλλων. Γιατί δεν έχει πραγματικά κανένα νόημα να πει κανείς τη γνώμη του, αν δεν μπορεί να εκφράσει ελεύθερα αυτό που πραγματικά πιστεύει χωρίς να αποδοκιμάζεται από τους άλλους για αυτό. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια ευρύτητα πνεύματος τέτοια, που να μπορεί να δεχτεί το διαφορετικό, το αντίθετο.

Κι εδώ αξίζει να θυμηθούμε εκείνα τα πολύ γνωστά λόγια του Βολταίρου «Δεν πιστεύω ούτε μια λέξη απο όσα λες αλλά θα υπερασπίζω ακόμη και με τη ζωή μου το δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πρεσβεύεις». Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, χωρίς το αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου να λέει αυτό που πραγματικά πιστεύει, χωρίς να κινδυνεύει να κατηγορηθεί για αυτό ή να του βάλουν μια ταμπέλα που τον δυσφημεί. Η πραγματική ελευθερία είναι η πνευματική. Το σώμα μπορεί να σκλαβώνεται αλλά το πνεύμα όχι. Και δυστυχώς, πολλούς αιώνες μετά από εκείνη τη χρυσή εποχή του Περικλή, η ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται με μαύρο μελάνι, όταν το πνεύμα φυλακίζεται στο πρόσωπο κάποιων ανθρώπων που μπορούν να χαρακτηριστούν μάρτυρες της ελεύθερης σκέψης, όπως είναι ο Τζορντάνο Μπρούνο, ο φιλόσοφος της Αναγέννησης που κάηκε στην πυρά, επειδή είχε το θάρρος να πει ελεύθερα αυτά που πίστευε και τα οποία η επιστήμη επιβεβαίωσε αργότερα. Αλλά μήπως παρόμοιο τέλος δεν είχε και ο Σωκράτης; Καταδικάστηκε να πιει το κώνειο, για να αναγνωριστεί αργότερα ως ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους όλων των εποχών. Και θα μπορούσε να το έχει αποφύγει. Αλλά θέλησε να μείνει πιστός στους νόμους της πατρίδας του και στη διδασκαλία του, δίνοντας έτσι το παράδειγμα και την απόδειξη ότι η διδασκαλία του δεν ήταν μια σκέτη θεωρία αλλά ένας τρόπος ζωής.

Στην εποχή μας, που πλέον τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αναγνωρισμένα σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, περισσότερο από θεωρία χρειαζόμαστε την πρακτική εφαρμογή, που είναι θέμα όλων μας.

Ένα σωστό δημοκρατικό πολίτευμα πρέπει να φροντίζει για το κοινό καλό, αναγνωρίζοντας και προστατεύοντας συγχρόνως τα δικαιώματα του ανθρώπου - πολίτη του. Αν η Αθήνα κατάφερε να φτάσει σε τέτοιο σημείο ακμής την εποχή του Περικλή ήταν γιατί η σχέση πόλης-πολίτη ήταν αλληλένδετες. Ένας υπεύθυνος και σωστά διαμορφωμένος πολίτης τοποθετεί το καλό του συνόλου πάνω από το δικό του συμφέρον, επειδή καταλαβαίνει ότι αν το σύνολο δεν ευημερεί, μακροπρόθεσμα ούτε ο ίδιος θα ευημερεί. Και πάνω από όλα καταλαβαίνει ότι η δική του συμβολή είναι σημαντικότατη.
Η δημοκρατία χρειάζεται υπεύθυνους πολίτες. Πολίτες που να αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης τους για όσα γίνονται, πολίτες που καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις και που κατανοούν σωστά το πνεύμα του εθελοντισμού σαν μια ανιδιοτελή προσφορά προς την κοινωνία. Πολίτες με ευρύτητα πνεύματος, απαλλαγμένους από φανατισμό, που ξέρουν να σέβονται την προσωπικότητα του διπλανού τους και να του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είναι διαφορετικός από αυτούς. Και από την άλλη μεριά, η πολιτεία οφείλει να σέβεται τους πολίτες της και να φροντίζει για το καλό όλων. Να δίνει σε όλους χωρίς διάκριση το δικαίωμα να μορφωθούν και να αναπτυχθούν ως προσωπικότητες. Να παρέχει ευκαιρίες για όλους και να στηρίζεται στην αξιοκρατία. Καθένας έχει μια θέση, ανεξάρτητα από το ποια είναι αυτή, στην οποία μπορεί να αποδώσει καλύτερα και να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Η ανθρωπότητα έχει κάνει μεγάλα βήματα. Πολλές φορές βέβαια η ιστορία της μας δείχνει ότι έχει κάνει και βήματα που την οδηγούν προς τα πίσω αντί να την πάνε μπροστά. Το πού βαδίζουμε είναι υπόθεση όλων μας. Είναι υπόθεση όλων των υπεύθυνων ανθρώπων που ξέρουν πού βρίσκονται, ξέρουν τι θέλουν και έχουν τα θεμιτά μέσα για να το καταφέρουν. Είναι υπόθεση όλων εκείνων που ξέρουν να πατούν σταθερά στη γη και να ατενίζουν το ίδιο σταθερά τον ουρανό που βρίσκεται πάνω τους. Όλων εκείνων που είναι πραγματικά Άνθρωποι.

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία κατά τον Χρυσό Αιώνα (5ος π.Χ.) κατάφερε αυτό που κανείς από αυτούς που την αντέγραψαν μεταγενέστερα δεν μπόρεσε να καταφέρει: Να διοικεί πραγματικά ο ίδιο ο λαός την περιουσία του και να χειρίζεται τις υποθέσεις του, συμμετέχοντας στα κοινά με μοναδικό τρόπο:

Τα βασικά όργανα είχαν θεσμοθετηθεί ως εξής:

Η Βουλή των πεντακοσίων.

Η Βουλή των πεντακοσίων προετοίμαζε όλα τα θέματα για την Εκκλησία του Δήμου και παρακολουθούσε την εκτέλεσή τους. Η αρχαία Αθήνα είχε δέκα φυλές. Η κάθε φυλή εξέλεγε 50 εκπροσώπους. Δικαίωμα να εκλεγούν είχαν όλοι οι Αθηναίοι πολίτες που είχαν συμπληρώσει την ηλικία των 30 ετών. Στη Βουλή των πεντακοσίων μπορούσε να εκλεγεί οποιοσδήποτε πολίτης αρκεί: να είναι Αθηναίος πολίτης (να κατάγονται και οι δύο γονείς του από την Αθήνα), να έχει λάβει ελληνική παιδεία και να μην είναι κίναιδος.

Τότε, καταγραφόταν λεπτομερώς όλη του η προσωπική αλλά και η οικογενειακή περιουσία του και μάλιστα τονίζει ο συγγραφέας ότι απογράφονταν «ακόμα και τα σανδάλια που φορούσε».

Αν λοιπόν κατά τη διάρκεια της θητείας του ψήφιζε κάποιο νόμο ή συμμετείχε σε απόφαση η οποία ζημίωνε την πολιτεία και το κοινό καλό τότε γινόταν απογραφή της ζημιάς και κατάσχεση της περιουσίας του μέχρι την πλήρη αποζημίωση.

Αν η ζημιά ήταν μεγαλύτερη από την περιουσία του, ήταν υποχρεωμένος (αφού είχε δημευθεί η περιουσία του αλλά και των συγγενών του, ακόμα κι αυτά τα σανδάλια που φορούσε) να εργαστεί αμισθί στο Δήμο μέχρι να ξεχρεώσει αυτά που χρώσταγε.

Αυτά για την περίπτωση της οικονομικής ζημίας προς το Κράτος των Αθηνών. Τι γινόταν όμως αν η απόφαση την οποία είχε λάβει ή συμμετάσχει, ζημίωνε ηθικά την Αθήνα;

Τότε, με συνοπτικές διαδικασίες η ετυμηγορία ήταν: «Αυθημερόν τελευθησάτω!» (τον τελείωναν την ίδια ημέρα της δίκης για να μην έχει την ευκαιρία να διαφύγει!!!)

Η Εκκλησία του Δήμου

Η Εκκλησία του Δήμου:

Λάμβαναν μέρος όλοι οι Αθηναίοι πολίτες από το εικοστό τους έτος. Για να επιτευχθεί η συμμετοχή των περισσότερων πολιτών, κατά την ώρα της συνέλευσης, ήταν δια νόμου κλειστά όλα τα καταστήματα. Πρόεδρος ήταν ένα μέλος από τη Βουλής των πεντακοσίων, όπου παρέδιδε και το “προ βούλευμα“.

Το σώμα αυτό ήταν πολύ σοβαρό διότι ασκούσε τον έλεγχο της διοικήσεως, εξέλεγε άρχοντες, επέβαλε ποινές (δήμευσης περιουσίας, εξοστρακισμού, εξορίας, ακόμη και θανάτου κάποιες φορές), αποφάσιζε για όλα τα σημαντικά θέματα όπως ο πόλεμος, το μέγεθος του στρατού, θέματα οικονομικά, υποδομών, βραβεύσεις, τιμές κλπ.

Επίσης, στην πρώτη συνεδρία και μόνο αν υπήρχε απαρτία (απαραίτητοι έξη χιλιάδες πολίτες), έπαιρναν απόφαση για την πολιτογράφηση ενός ατόμου, ξένου ή κατοίκου της Αθήνας, εφόσον αυτός είχε προσφέρει στην πόλη σημαντικές υπηρεσίες.

Κάθε πολίτης μπορούσε να θέσει προς συζήτηση θέματα που αφορούσαν το κράτος και τα κοινά και να εισακουστεί. Πάντα βέβαια με προσοχή για το τι και πως θα πει, για να μην παραπλανήσει τη λαϊκή μάζα ή να μην την επηρεάσει στις αποφάσεις της με συκοφαντίες ή ψέμματα. Επίσης, όποιος πολίτης ήθελε, είχε τη δυνατότητα να υποβάλει «εισαγγελία», καταγγελία δηλαδή για εσχάτη προδοσία.

Από την Εκκλησία του Δήμου εξαιρούνταν όσοι ήταν “άτιμοι“. Όσοι δηλαδή είχαν χάσει τα πολιτικά τους δικαιώματα λόγω παραπτωμάτων. (Μην ξεχνάμε ότι η συμμετοχή στα κοινά εκτός από υποχρέωση κάθε πολίτη ήταν και τιμή).

Η Βουλή των πεντακοσίων δεν είχε δικαίωμα να αρνηθεί να δώσει προβούλευμα εάν δεν συμφωνούσε με την Εκκλησία του Δήμου και άφηνε στον Δήμο το δικαίωμα να αποφασίσει προσθέτοντας τη φράση: «ό,τι αν αυτώ δοκει άριστον είναι».

Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι για θέματα πολύ σοβαρά, όπως ήταν ο πόλεμος, η επιβολή φόρων η οστρακοφορία, η εισαγγελία, η πολιτογράφηση, ή, η χρηση θησαυρών από τα ιερά για την εξυπηρέτηση κρατικών αναγκών, χρειαζόταν η παρουσία όσο το δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού πολιτών, ώστε οι αποφάσεις να αντιπροσωπεύουν πραγματικά τη γνώμη σχεδόν όλων.

Οι άρχοντες

Τα πιο πολλά αξιώματα στην αρχαία Αθήνα, όπως: δικαστές, έφοροι, στρατηγοί, υπεύθυνοι διάφορων τομέων του Δήμου, οικονομικοί ελεγκτές και άλλα, τα ασκούσαν πολλοί και ήταν κληρωτοί. Όσοι λοιπόν είχαν κληρωθεί για τα διάφορα αξιώματα, περνούσαν από δοκιμασία και έλεγχο πριν τα αναλάβουν, αλλά και μετά, αφού τα παρέδιδαν. Κανείς δεν έπρεπε να έχει πλουτίσει από τα κοινά. Κανείς δεν μπορούσε να αναλάβει για δεύτερη φορά το ίδιο αξίωμα.

Το δικαστήριο της Ηλιαίας.

Αποτελείτο από 6.000 μέλη, τα οποία εκλέγονταν από το σώμα των πολιτών πάλι με κλήρο στην αρχή κάθε χρονιάς. Στο λαϊκό αυτό δικαστήριο μπορούσε να καταγγείλει κανείς οποιαδήποτε ατασθαλία έπεφτε στην αντίληψή του, ακόμα και τις αποφάσεις των αρχόντων, αν τις θεωρούσε άδικες και επιζήμιες για την πόλη και τότε το θέμα πάντα εξεταζόταν από μεγάλο αριθμό ανεξάρτητων ελεγκτών και το σώμα της Ηλιαίας έπαιρνε απόφαση για την τιμωρία ή μη των ενόχων.

Ο Άρειος Πάγος.

Ήταν ένα συμβούλιο από ισόβια μέλη, τα οποία είχαν διατελέσει άρχοντες. Ένα είδος γερουσίας, λόγω πείρας. Παλαιότερα είχε σημαντική πολιτική δύναμη αλλά από την εποχή του Περικλή περιορίστηκε σε δικαστικά μόνο καθήκοντα.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι αρχαίοι Έλληνες περιφρουρούσαν με κάθε δυνατό τρόπο και σεβόντουσαν την περιουσία του δημοσίου, και κατ’ επέκταση τη δική τους. Σεβόντουσαν τους εαυτούς τους πρώτα από όλα. Κι αναρωτιέμαι: Εμείς?

Info:

Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο του Κορνήλιου Καστοριάδη “Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα” από το βιβλίο Ιστορίας που διδάχθηκε στο σχολείο, από την εγκυκλοπαίδεια Δομή και από το διαδίκτυο. Το βιβλίο και οι εγκυκλοπαίδειες σίγουρα θα έχουν αλλάξει πολύ. Η Ιστορία όχι.
απλά γιά νά θυμούνται οί εθνοσωτήρες κοινώς απατεώνες τό τί εστί δημοκρατία.

Σοφοκλης Τζοβαριδης
Εικόνα Σοφοκλης Τζοβαριδης
Τζοβάρας

Γειά και χαρά σ΄ολους.
Η απότερη καταγωγή της οικογένειάς μας είναι από το Λεχοβο Φλωρίνης, χωριό που δημιουργήθηκε από Ηπειρώτες μετά την αποτυχία της επανάστασης του Διονυσίου του Φιλόσοφου. Γνωρίζω ότι η οικογένειά μας ήταν εκεί πριν το 1800.
Ζητώ τη βοήθεια, ιδιαίτερα από τη μεγάλη οικογένεια Τζοβάρα, για τα εξής:
-Αν γνωρίζει από πού είναι η καταγωγή τους και από πότε. Χρήσιμη είναι η ύπαρξη, πέραν της προφορικής παράδοσης, οποιασδήποτε γραπτής ή αλλης τεκμηρίωσης.
-Τη σημασία της λέξης τζοβάρας και από ποια ξένη, ενδεχομένως, γλώσσα προέρχεται. Οι γλωσσολόγοι αποκλείουν το τζοβαϊρι.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων όσους δώσουν οποιαδήποτε βοήθεια σ΄αυτή την έρευνα για τις ρίζες μας.
Είμαι στη διάθεσή σας για περαιτέρω διευκρινίσεις ή και λεπτομέρειες

christos
Εικόνα christos
ΕΠΩΝΥΜΟ ΤΖΟΒΑΡΑΣ

ΑΓΑΠΗΤΕ ΣΟΦΟΚΛΗ ΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΟΓΟΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΓΩΓΕΣ ΚΑΙ ΡΙΖΕΣ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΕΧΩ
ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΡΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΠΟΥ ΓΙΑ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΑ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΧΟΥΝ ΧΑΘΕΙ,ΕΠΙΣΗΣ ΨΑΧΝΩ ΙΔΙΕΤΕΡΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΡΙΝ
ΤΟ 1610 ΔΙΟΤΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΠΛΗΣΙΕΣ ΦΑΡΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΝ Η ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΑΡΑΣ ΤΩΝ ΤΖΟΒΑΡΑΙΩΝ,ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΔΙΑΠΥΣΤΩΝΩ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΠΗΟΙΘΕΙ ΤΟ
ΕΠΩΝΥΜΟ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥ 3-4 ΔΙΑΦΩΡΕΤΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΖΟΒΑΡΑΣ,ΤΖΟΥΒΑΡΑΣ,ΤΖΙΟΒΑΡΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑΣ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΑΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΩ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ ΟΤΙ ΚΑΤΑΓΟΜΑΣΤΑΙ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΑΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΟΧΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΟΤΙ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΡΑΣ ΤΩΝ ΤΖΟΒΑΡΑΙΩΝ ΗΤΑΝ ΕΔΩ ΔΙΟΤΙ ΕΠΙ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
ΟΤΑΝ ΑΝΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΕΚΛΗΣΑΚΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΓΡΑΦΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΣ ΠΕΤΡΕΣ ΤΩΝ ΚΤΙΣΜΑΤΩΝ ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΙΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΤΗΣ ΦΑΡΑΣ ΤΩΝ ΤΖΟΒΑΡΑΙΩΝ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΥΤΗ ΦΑΡΑ ΔΕΝ ΥΠΕΚΥΨΕ ΚΑΙ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΤΙΚΕ ΣΤΟ ΣΟΥΛΙ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ ΣΤΗΝ ΦΛΩΡΙΝΑ ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΡΙΚΑΛΑ ΤΡΑΝΗ ΑΠΟΔΕΙΞΕΗ ΟΤΙ Ο ΠΡΟΠΑΠΟΥΣ ΜΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΟΒΑΡΑΣ ΑΡΚΟΥΔΑΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΦΛΩΡΙΝΑ ΓΡΕΒΕΝΑ ΚΑΙ ΑΡΤΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΣΟΥΛΙΟΥ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΥΠΗΡΧΑΝ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΟΤΙ ΚΥΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΓΑΙΝΕ ΠΡΟΣ ΑΡΤΑ Η ΓΡΕΒΕΝΑ ΚΑΙ ΦΛΩΡΙΝΑ
ΠΑΝΤΩΣ ΕΓΩ ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟ 1600 ΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΤΙ ΦΕΝΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΓΩ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΒΡΩ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΟΜΙΛΩ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑ ΜΟΛΟΣΣΩΝ ΕΠΟΧΗΣ ΥΠΗΡΞΕ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΟΠΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 200000 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΥΡΘΗΚΑΝ ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΙΤΑΛΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΜΝΗΜΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΛΕΗΛΑΤΗΘΗΚΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑΝ,ΑΣ ΜΗΝ ΣΕ ΚΟΥΡΑΣΩ ΑΛΛΟ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΟΥ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΑΡΓΗΣΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΔΙΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΠΑΝΤΩΣ ΧΑΡΗΚΑΜΕ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΛΙΔΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ ,ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΗΜΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΦΑΡΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΟΠΟΙΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ .ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΖΟΒΑΡΑΣ.

Σοφοκλης Τζοβαριδης
Εικόνα Σοφοκλης Τζοβαριδης
Καταγωγη Τζοβαραιων

Στο νομό Θεσπρωτίας (Καλλιθέα, Φανερωμένη, Σύβοτα, Περδίκα) υπάρχουν μιλιούνια Τζοβάρες.
Εχετε κάποια σχέση μ΄αυτούς;

christos
Εικόνα christos
τζοβαραιοι

φίλε σοφοκλή στήν θεσπρωτια οι περισότεροι προερχονται από τήν δική μας περιοχή στά σύβοτα καί τα αλλα χωρια διασκορπιστικαν αργότερα οταν καί υπηρχε
ο καταμερισμός των κληρων με τους περισοτερους ειμαι σέ επαφή καί λογιζομασται σάν συγγενεις αλωστε οι ομοιωτητα
ειναι φανερή οσο καί οι τεκμηρειωμενες αποδηξεις οι τζοβαραιοι τών συβοτων ειναι απο τό ιδιο το χωριο που τον ιστοτοπο
βλεπεις τωρα,τα παλια οικηματα διασωζονται αλλά γρεμισμένα,χερετώ τζοβαρας χρήστος